1988-89
küçükken ben eve girmezdim.
yazın öğlenin sıcağında bile evde duramaz dışarı çıkardım.
apartmanın bahçesine
sımsıcak demir park kaydırak demirlerine dokunmadan
etrafta toz yollarda
ayakkabı bastıkça gırç gırç çıkan taş seslerini dinleyerek
başka bir ses yoktu çünkü
o tarafa bu tarafa yürürdüm.
herkes evde olurdu
anneleri sıcakta dışarı yollamazdı
ben sokakta onların dışarı çıkmasını beklerdim.
2020
30 sene sonra corona yüzünden sokağa çıkma yasakları var...
sıkıntıdan kendimi apartmanın bahçesine atıyorum
binanın arka bahçesinde yine yalnız
o öğlen yaz sıcağı arkadaşlarını dışarı gelmesini
ve oyun oynamayı bekleyen elifim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder