zaman akmıyor da duruyor hissi veriyor bana daha çok
köyde dedemin evinde vardı duvarda
ve köyde zaman hiç geçmezdi
sonsuza doğru uzardı
köyde eğlencei hiçbirşey yoktu
herşey sıkıcıydı
annem zorla tanımadığım bir sürü akrabaya götürür
gereksiz gereksiz tanımadığım insanların nasırlı süt kokulu elleriye beni sıkıştırığ öpmelerine izin verirdim
tezek kokulu, köpek korkulu bahçe geçişleri yaşar
boyuna birşeyler yiyip içip
mide fesafı geçirirdik
herşey lezzetliydi ve hayır demek ayıptı
comofrt eating alışkanlığım
bu kadar arzu yiyeceğini üstüste yiyebilme kabiliyetimden geliyor sanırım
gece salonda kuzenlerle yer yatağında uzanır
sabah soba üzerinde pismiş kızartma köy ekmeğine tereyağ sürer
anneannemin çaydan çok şerbet olan çayında içerdik.
gecenin köründe wc için dışarı çıkmak gerekirdi ilk zamanlar
karanlık yok
o klubemsiz tuvalet
kokusu
etrafa zıplayan damlalar dengede durmak
yanında geçtiğimizz içi karanlık kuyu
içimden gelen kuyuya atlama istediğie direnmek
içimdeki bu yapmam gereken şeylere karşı duyduğum gerilim
çünkü canım hep yapmak ister benim
balkonlardan de korkarım ya atlarsam diye
köprüden arabayla giderken ya yan tarafa denize doğru sürersem diye
çünkü bir anlık yapasım gelebilir
kendimden korkarım
elim ayağıma dolaşır
bu nasıl bir kontrolszülük
son 2 okduğum kitapta biri abidin dino nun güncesi
hayata doğma deprestonundan bahsediyorlar
sanırım o ben de var
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder