istanbul'a dönüşüm

3 gündür gece yarısı uyanıp çeşitli karabasanlar yaşıyorum.

ölesiye korkuyorum...

sanki 7 yaşında o,  havuza kolluksuz atlamaktan ölesiye korkan,

kulvar üzerinde öleceğini zannederek bekleyen elif...

kulvarda kala kaldım..


babam sabah kalktım harika kahvaltı hazırlamış, karpuz almış benim için

gidiceksin, alıştım ben diye bir ağladı..


gitmesem şimdi

o kadar alışıyor ki bana sonsuza dek onunla yaşamamı isteyecek.


ben de yanyana evlerde babamla yaşama hayali kuruyorum evet ama

hayattan şu an emekli olmak istemiyorum.

kendime hayatıma da devam etmek istiyorum.

ama babamı böyle üzülür görmek o kadar yüreğimi dağlıyor ki

her gece gecenin ortasında arafta uyanıp suçluluk hissiyle sağa sola dönüyorum saatlerce.



hep istanbulda olmasam

edirne'de annemin yanında kalsam, annem acaba ölmez miydi diye düşünürdüm.

onun gibi acı yaşıyorum

ya ben gittim diye babama birşey olursa

düşünceler istila edip krize soktu beynimi 2-3 kez

inanamadım.