Veba Yılı Günlüğü

Aşağıdaki linkten ingilizce pdf olarak okuyabileceğiniz bu kitap,

1665 yılınında veba'nın tekrar londra sınırlarına giriyor olmasını yarattığı durumu anlatıyor.



robison crusoe'un yazarı defoe, ilk on sayfada şuan ki corona salgınında da  olduğu gibi çok gerçekçi

bir üslupla insanların odaklandığı şeyi yani ölüm rakamlarını gün ve gün sıralayıp duruyor.



roman ve vebanın tekrar ilk hollanda'da görüldüğü ve hollanda'ya nerden geldiği üzerine dedikodular

üzerine, biraz fransız adamın ölümüyle başlayan londra salgının anlatıyor.

insanların şehirden kaçışını izleyen eyer ticareti yapan yalnız bir adamın perspektifinden dinliyoruz

hangi şehrilerine nereler kaçabileceğini, işini ve tüm mal varlıklarını nasıl arkada bırakmaktan

kaygı duyduğunu okuyoruz. Şehirden çıkış engellenmeden karar vermeye çalışıyor.


tam gitmeye bir hizmetçisini yanına alıp yanlarına çadır alarak, yürüyerek yola koyulmayı

düşünürken, hizmetçisi bir şekilde onu yarı yolda bırakıyor ve o da bunu cennet'ten bir mesaj olarak

yorumlayıp londra'da kalmaya karar veriyor.


sonrasında şehrin nasıl bir anda değiştiğini, tüm yüzlere acı ve kederin yerleştiği londra'da,

sokaklardaki en baskın sesin yas tutanların feryatları olduğunu..



... sonrasını da okuyun isterseniz iyice spoiler olucak =)


A_Journal_of_the_Plague_Year (pdf)


***


corona karantinasında edirne'de 2.ayımı tamamladım,

son 1 haftadır karaağaç bölgesindeki 100 yılllık tren istasyonuyken,

günümüzde güzel sanatlar fakültesi olan alanın bakçesinde

baştan başa 3.5 tur atıyorum, 7 km ve 10.000 adım ediyor ve de 1.5 saat sürüyor.



yürürken arkadaşlarımla telefonda konuşmayı tercih ediyorum

o zaman, zaman çok hızlı akıyor, aynı istanbul'da trafikte kaldığımda yaptığım gibi.

bazı günler doğa ile de ilgileniyorum. kendimi o bahçenin bir parçası olarak hissediyorum,

2.ye arı soksa da bugün, kuşlar, köpekler, kelebekler, arılar ve tilki artık beni tanıyorlar.

aşksızlıktan mıdır nedir köpeklerin bakışlarını çok anlamlı buluyorum

nasıl bu kadar hisli ve tatlı bakabiliyorlar, eminim ben daha ruhsuz bakıyorumdur.